ବିଶେଷ ସାକ୍ଷାତକାର – ଭାରତୀୟ ବୋଚିଆ ଖେଳାଳି ସଚିନ ଚମାରିଆ
- ସୁନୀଲ ଦୁବେ -
୧୭ ବର୍ଷ ବୟସରେ ମେରୁଦଣ୍ଡରେ ଗୁରୁତର ଆଘାତ ଲାଗିବା ଯୋଗୁଁ ସଚିନ ଚମାରିଆଙ୍କ ଶରୀରର ଚାରିଟିଯାକ ଅଙ୍ଗ ପକ୍ଷାଘାତର ଶିକାର ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଦୁର୍ଘଟଣା ତାଙ୍କ ଜୀବନକୁ ବଦଳାଇ ଦେଇଥିଲା। କିନ୍ତୁ ହାର ମାନିବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ସେ ନିଜ କ୍ଷମତାକୁ ଚିହ୍ନିବା ସହ ଜୀବନରେ ଏକ ନୂଆ ପଥ ଖୋଜିବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲେ। ୨୦୨୧ ମସିହାରେ ବୋଚିଆ ଖେଳ ସହ ଯୋଡ଼ି ହେବା ପରେ ସେ ପ୍ରତିଯୋଗିତାମୂଳକ କ୍ରୀଡ଼ାକୁ ଫେରିଥିଲେ। ନିଜର କଠିନ ପରିଶ୍ରମ ବଳରେ ସେ ଜାତୀୟ ଓ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ପରିଚୟ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି। ସଚିନ କ୍ରମାଗତ ଭାବେ ଛଅ ଥର ଜାତୀୟ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକ ଜିତିଛନ୍ତି।
୨୦୨୪ ମସିହାରେ ବାହାରିନରେ ଆୟୋଜିତ ବିଶ୍ୱ ବୋଚିଆ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜର ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକ ଜିତି ସେ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକ ହାସଲ କରିବାରେ ଭାରତର ପ୍ରଥମ ପୁରୁଷ ବିସି-୩ ଖେଳାଳି ହୋଇଥିଲେ। ୨୦୨୬ ମସିହାରେ କାହିରାଠାରେ ଆୟୋଜିତ ବିଶ୍ୱ ବୋଚିଆ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜର ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ସେ ସରିତା ଦ୍ୱିବେଦୀଙ୍କ ସହ ବିସି-୩ ଯୁଗଳ ବର୍ଗରେ ରୌପ୍ୟ ଏବଂ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ବର୍ଗରେ ବ୍ରୋଞ୍ଜ ପଦକ ଜିତିଥିଲେ। ବିଶ୍ୱ ରାଙ୍କିଂରେ ୧୯ତମ ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ସଚିନ ଭାରତୀୟ ବୋଚିଆ ଖେଳାଳିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ରାଙ୍କିଂ ହାସଲ କରିଛନ୍ତି।
ଏବେ ଅକ୍ଟୋବର ୧୮ରୁ ଆରମ୍ଭ ହେବାକୁ ଥିବା ଆଇଚି-ନାଗୋୟା ପାରା ଏସୀୟ କ୍ରୀଡ଼ା-୨୦୨୬ରେ ସଚିନ ଭାରତର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିବେ। ସେ ବିସି-୩ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଓ ଯୁଗଳ ବର୍ଗରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିବେ। କ୍ରୀଡ଼ା କ୍ଷେତ୍ରରେ ନିଜର ସଫଳତା ସହ ସେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗମାନଙ୍କ ସମାବେଶ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ସମାନ ସୁଯୋଗ ପ୍ରଦାନ କରିବା ଦିଗରେ ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି।
ଭାରତୀୟ ବୋଚିଆ ଖେଳାଳି ସଚିନ ଚମାରିଆଙ୍କ ସହ ହିନ୍ଦୁସ୍ଥାନ ସମାଚାରର ସାକ୍ଷାତକାରର କିଛି ପ୍ରମୁଖ ଅଂଶ ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯାଉଛି।
ପ୍ରଶ୍ନ: ୧୭ ବର୍ଷ ବୟସରେ ମେରୁଦଣ୍ଡରେ ଗୁରୁତର ଆଘାତ ଲାଗିବା ପରେ ଆପଣଙ୍କ ଜୀବନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଦଳିଯାଇଥିଲା। ସେହି କଠିନ ସମୟରୁ ବାହାରି ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ଭାରତର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଯାତ୍ରା କିପରି ଥିଲା?
ସଚିନ: ମେରୁଦଣ୍ଡରେ ଆଘାତ ଲାଗିବା ପରେ ମୋ ଜୀବନରେ ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଆସିଥିଲା। ମୋତେ ପରିସ୍ଥିତି ଅନୁଯାୟୀ ନିଜକୁ ଖାପ ଖୁଆଇବା ସହ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ପାଇଁ ନୂଆ ପଥ ଖୋଜିବାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା। ବୋଚିଆ ଖେଳ ସହ ଯୋଡ଼ି ହେବା ମୋ ପାଇଁ ଏକ ସୁଯୋଗ ପାଲଟିଥିଲା। ଏହି ଖେଳ ମୋତେ ନିଜ କ୍ଷମତାକୁ ଚିହ୍ନିବା ଏବଂ କ୍ରୀଡ଼ା ମାଧ୍ୟମରେ ଜୀବନକୁ ଏକ ନୂଆ ଦିଗ ଦେବାର ସୁଯୋଗ ଦେଇଥିଲା ।
୨୦୨୧ ମସିହାରେ ଏହି ଖେଳ ସହ ପରିଚିତ ହେବା ପରେ ମୁଁ ଧୀରେ ଧୀରେ ନିଜ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି। ଆଜି ଭାରତର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିବା ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ପଦକ ଜିତିବା ମୋ ପାଇଁ ଗର୍ବର ବିଷୟ। ମୋର ଏହି ଯାତ୍ରା ମୋତେ ଶିଖାଇଛି ଯେ ଉପଯୁକ୍ତ ସୁଯୋଗ, ନିରନ୍ତର ଅଭ୍ୟାସ ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପ୍ରତି ସମର୍ପଣ ଆମକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ।
ପ୍ରଶ୍ନ: ଆପଣ ୨୦୨୧ ମସିହାରେ ବୋଚିଆ ଖେଳ ସହ ଯୋଡ଼ି ହେବାକୁ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇଥିଲେ। ଏହି ଖେଳର କେଉଁ ବିଶେଷତା ଆପଣଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲା? ଆରମ୍ଭରୁ ହିଁ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ପଦକ ଜିତିବାର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଥିଲେ କି?
ସଚିନ: ବୋଚିଆ ମୋତେ ନିଜ କ୍ଷମତାକୁ ଏକ ନୂଆ ଉପାୟରେ ବ୍ୟବହାର କରିବାର ସୁଯୋଗ ଦେଇଥିଲା। ଏହି ଖେଳରେ କେବଳ ଶାରୀରିକ ଦକ୍ଷତା ନୁହେଁ, ବରଂ ସଠିକତା, ରଣନୀତି, ଏକାଗ୍ରତା ଏବଂ ଚାପ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଠିକ୍ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବାର ମଧ୍ୟ ଗୁରୁତ୍ୱ ରହିଛି। ଏହି ବିଶେଷତାଗୁଡ଼ିକ ମୋତେ ଆକର୍ଷିତ କରିଥିଲା।
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି, ସେତେବେଳେ ମୋର ଧ୍ୟାନ ଖେଳକୁ ବୁଝିବା, କୌଶଳରେ ଉନ୍ନତି ଆଣିବା ଏବଂ ଜଣେ ଭଲ ଖେଳାଳି ହେବା ଉପରେ ଥିଲା। ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ଭାରତ ପାଇଁ ପଦକ ଜିତିବା ଏକ ବଡ଼ ଉପଲବ୍ଧି। ୨୦୨୪ରେ ବାହାରିନ ବିଶ୍ୱ ବୋଚିଆ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜରରେ ସ୍ୱର୍ଣ୍ଣ ପଦକ ଏବଂ ୨୦୨୬ରେ କାହିରାରେ ଦୁଇଟି ପଦକ ଜିତିବା ମୋ ଜୀବନର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସଫଳତା।
ପ୍ରଶ୍ନ: କାହିରା ବିଶ୍ୱ ବୋଚିଆ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜର-୨୦୨୬ରେ ରୌପ୍ୟ ଓ ବ୍ରୋଞ୍ଜ ପଦକ ଜିତିବା ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କେତେ ଖାସ ଥିଲା? ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତାରୁ କ’ଣ ଶିଖିବାକୁ ମିଳିଲା?
ସଚିନ: କାହିରାରେ ଦୁଇଟି ପଦକ ଜିତିବା ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖାସ ଥିଲା। ମୁଁ ସରିତା ଦ୍ୱିବେଦୀଙ୍କ ସହ ବିସି-୩ ଯୁଗଳ ବର୍ଗରେ ରୌପ୍ୟ ଏବଂ ବିସି-୩ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ବର୍ଗରେ ବ୍ରୋଞ୍ଜ ପଦକ ଜିତିଥିଲି। ଏହି ସଫଳତା ମୋତେ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ନିଜ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଓ ଖେଳକୁ ପରଖିବାର ସୁଯୋଗ ଦେଇଥିଲା।
ବୋଚିଆ ଖେଳରେ କେବଳ ଗୋଟିଏ ଶଟ୍ ଅପେକ୍ଷା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମ୍ୟାଚ୍ରେ ଠିକ୍ ରଣନୀତି ବଜାୟ ରଖିବା, ପ୍ରତିପକ୍ଷର ଚାଲ୍କୁ ବୁଝିବା ଏବଂ ଚାପ ମଧ୍ୟରେ ଏକାଗ୍ର ରହିବା ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହି ମ୍ୟାଚ୍ଗୁଡ଼ିକରୁ ମୁଁ ଶିଖିଲି ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଏଣ୍ଟ ପାଇଁ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଓ ସଠିକତାର ସହ ଖେଳିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି ଦୁଇଟି ପଦକ ମୋ ପାଇଁ ସଫଳତା ସହ ଆଗକୁ ଆହୁରି ଭଲ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାର ପ୍ରେରଣା ମଧ୍ୟ।
ପ୍ରଶ୍ନ: ଆଇଚି-ନାଗୋୟା ପାରା ଏସୀୟ କ୍ରୀଡ଼ା-୨୦୨୬ରେ ଭାରତର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିବା ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ କ’ଣ ଅର୍ଥ ରଖେ? ପଦକ ଜିତିବା ନେଇ ଆପଣଙ୍କ ଆଶା କ’ଣ?
ସଚିନ: ପାରା ଏସୀୟ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ଭାରତର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିବା ମୋ ପାଇଁ ଗର୍ବ ଓ ଦାୟିତ୍ୱ ଉଭୟ। ମୁଁ ବିସି-୩ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଓ ଯୁଗଳ ଉଭୟ ବର୍ଗରେ ନିଜର ସର୍ବୋତ୍ତମ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। କାହିରାରେ ମିଳିଥିବା ପଦକ ମୋତେ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିବାର ମୂଲ୍ୟବାନ ଅନୁଭବ ଦେଇଛି। ଏହାକୁ ମୁଁ ଏହି କ୍ରୀଡ଼ାରେ ବ୍ୟବହାର କରିବାକୁ ଚାହେଁ।
ପ୍ରତ୍ୟେକ ମ୍ୟାଚ୍ରେ ନିଜ ରଣନୀତି ଅନୁଯାୟୀ ଖେଳିବା, ସଠିକ୍ ଶଟ୍ ଲଗାଇବା ଏବଂ ପଦକ ଦୌଡ଼ରେ ଭାରତକୁ ଏକ ମଜବୁତ ସ୍ଥିତିରେ ରଖିବା ମୋର ଲକ୍ଷ୍ୟ। ଏସିଆରେ ଏହି ଖେଳର ପ୍ରତିଯୋଗିତାମୂଳକ ସ୍ତର ବେଶ୍ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଅନେକ ଅଭିଜ୍ଞ ଖେଳାଳି ଏଥିରେ ଭାଗ ନେଇଥାନ୍ତି। ତେଣୁ କୌଣସି ଜଣେ ପ୍ରତିପକ୍ଷଙ୍କ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ପରିବର୍ତ୍ତେ ନିଜ ପ୍ରସ୍ତୁତି, ଏକାଗ୍ରତା ଏବଂ ମ୍ୟାଚ୍ ସମୟରେ ନିଆଯାଉଥିବା ନିଷ୍ପତ୍ତି ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦେବା ଅଧିକ ଜରୁରୀ।
ପ୍ରଶ୍ନ: ଭାରତରେ ବୋଚିଆ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଏକ ବେଶୀ ଲୋକପ୍ରିୟ ଖେଳ ନୁହେଁ। ଆପଣଙ୍କ ମତରେ ଏହାର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କାରଣ କ’ଣ?
ସଚିନ: ମୋ ମତରେ, ଭାରତରେ ବୋଚିଆର ବିକାଶ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଆହ୍ୱାନ ହେଉଛି ଏହି ଖେଳ ବିଷୟରେ ସୀମିତ ସଚେତନତା ଏବଂ ଖେଳାଳିଙ୍କ ପାଇଁ ସୁଲଭ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ସୁବିଧାର ଅଭାବ। ଅନେକ ଲୋକ ଏହି ଖେଳ ଏବଂ ବିସି-୩ ଭଳି ବର୍ଗର ଆବଶ୍ୟକତା ବିଷୟରେ ଏବେ ମଧ୍ୟ ଜାଣିନାହାନ୍ତି।
ଏହା ବ୍ୟତୀତ ରାମ୍ପ ଭଳି ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଉପକରଣ, ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ କ୍ରୀଡ଼ା ସହାୟକ, ବିଶେଷଜ୍ଞ ପ୍ରଶିକ୍ଷକ ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଭାଗ ନେବା ପାଇଁ ଆର୍ଥିକ ସହାୟତା ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି ସମସ୍ତ ଆବଶ୍ୟକତା ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ଅର୍ଥ ଦରକାର। ତେଣୁ ପ୍ରାୟୋଜକ ଓ ସଂସ୍ଥାଗତ ସହଯୋଗର ଭୂମିକା ମଧ୍ୟ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।
ବିଦ୍ୟାଳୟ, କ୍ରୀଡ଼ା ସଂସ୍ଥା ଏବଂ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗଙ୍କ ପାଇଁ କାମ କରୁଥିବା ସଂଗଠନଗୁଡ଼ିକ ମାଧ୍ୟମରେ ଯଦି ବୋଚିଆକୁ ଅଧିକ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ପହଞ୍ଚାଯାଇପାରିବ ଏବଂ ଖେଳାଳିଙ୍କୁ ନିୟମିତ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ମିଳିବ, ତେବେ ଭାରତରେ ଏହି ଖେଳର ଭିତ୍ତିଭୂମି ଆହୁରି ମଜବୁତ ହୋଇପାରିବ।
ପ୍ରଶ୍ନ: ବିସି-୩ ବର୍ଗର ଖେଳାଳିଙ୍କୁ ରାମ୍ପ, ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଉପକରଣ ଏବଂ କ୍ରୀଡ଼ା ସହାୟକଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଥାଏ। ଭାରତରେ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରର ପ୍ରସ୍ତୁତି ପାଇଁ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ସୁବିଧା ଉପଲବ୍ଧ ଅଛି କି?
ସଚିନ: ବିସି-୩ ବର୍ଗରେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିବା ପାଇଁ ଖେଳାଳିଙ୍କ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଯାୟୀ ରାମ୍ପ, ଉପଯୁକ୍ତ ଖେଳ ଉପକରଣ ଏବଂ ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ କ୍ରୀଡ଼ା ସହାୟକ ଉପଲବ୍ଧ ହେବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ। ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିବା ପାଇଁ କେବଳ ଉପକରଣ ଥିବା ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ। ଖେଳାଳିଙ୍କୁ ସେଗୁଡ଼ିକର ନିୟମିତ ବ୍ୟବହାର, ନିଜ କୌଶଳର ବିକାଶ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ମ୍ୟାଚ୍ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଅଭ୍ୟାସ କରିବାର ସୁଯୋଗ ମଧ୍ୟ ମିଳିବା ଆବଶ୍ୟକ।ଭାରତରେ ବୋଚିଆ ପାଇଁ ଆହୁରି ମଜବୁତ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ବ୍ୟବସ୍ଥାର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି। ମୋ ମତରେ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଉପକରଣର ଉପଲବ୍ଧତା, ପ୍ରଶିକ୍ଷିତ କ୍ରୀଡ଼ା ସହାୟକ ଓ ବିଶେଷଜ୍ଞ ପ୍ରଶିକ୍ଷକ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା, ନିୟମିତ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଶିବିର ଆୟୋଜନ ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ପ୍ରତିଯୋଗିତାର ଅନୁଭବ ପ୍ରଦାନ କରିବା ମୁଖ୍ୟ ପ୍ରାଥମିକତା ହେବା ଉଚିତ। ଖେଳାଳିଙ୍କ ଆବଶ୍ୟକତା ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଓ ସମ୍ବଳ ମିଳିଲେ ସେମାନେ ନିଜ ଦକ୍ଷତାର ଉତ୍ତମ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିପାରିବେ।
ପ୍ରଶ୍ନ: ଭାରତରେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଖେଳାଳିଙ୍କ ପାଇଁ କ୍ରୀଡ଼ାକୁ ପେସାଦାର ଜୀବିକା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଏବଂ ଆର୍ଥିକ ଭାବେ ଆତ୍ମନିର୍ଭର ହେବାର ଯଥେଷ୍ଟ ସୁଯୋଗ ଅଛି କି? ସରକାର ଓ କ୍ରୀଡ଼ା ମହାସଂଘଗୁଡ଼ିକଠାରୁ ଆପଣଙ୍କ ଆଶା କ’ଣ?
ସଚିନ: ଭାରତରେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଖେଳାଳିଙ୍କ ପାଇଁ କ୍ରୀଡ଼ାକୁ ପେସାଦାର ଜୀବିକା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବାର ସୁଯୋଗ ବିକଶିତ ହେଉଛି। କିନ୍ତୁ ଏହାକୁ ଆହୁରି ମଜବୁତ କରିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି। ଜଣେ ଖେଳାଳିଙ୍କ ପାଇଁ କେବଳ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଭାଗ ନେବା ଯଥେଷ୍ଟ ନୁହେଁ। ତାଙ୍କୁ ନିୟମିତ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ, ଉପକରଣ, ଯାତ୍ରା ଓ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ସମ୍ପର୍କିତ ଖର୍ଚ୍ଚ ପାଇଁ ଆର୍ଥିକ ସହାୟତା ଏବଂ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାର ସ୍ପଷ୍ଟ ସୁଯୋଗ ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ।
ମୋର ଆଶା ଯେ ସରକାର ଓ କ୍ରୀଡ଼ା ମହାସଂଘଗୁଡ଼ିକ ଖେଳାଳିଙ୍କୁ ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ସ୍ତରରୁ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିରନ୍ତର ସହଯୋଗ ଯୋଗାଇଦେବେ। ଏହା ସହିତ ଘରୋଇ କମ୍ପାନୀ ଓ ପ୍ରାୟୋଜକମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଖେଳାଳିଙ୍କ ସହ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ଭାବେ ଯୋଡ଼ି ହେବାକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରାଯିବା ଉଚିତ।
ଖେଳାଳିଙ୍କୁ ପ୍ରଦର୍ଶନ ଆଧାରରେ ପ୍ରୋତ୍ସାହନ, ନିଯୁକ୍ତି ସୁଯୋଗ ଏବଂ ଆର୍ଥିକ ସୁରକ୍ଷା ମିଳିଲେ ସେମାନେ ନିଜ ଖେଳ ଉପରେ ଅଧିକ ଧ୍ୟାନ ଦେଇପାରିବେ ଏବଂ ଆତ୍ମନିର୍ଭର ହେବା ଦିଗରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିପାରିବେ।
ପ୍ରଶ୍ନ: ଆପଣ ଯୋଗ୍ୟତା ଆଧାରରେ ବିଶ୍ୱ ବୋଚିଆ ଚାମ୍ପିୟନଶିପ୍-୨୦୨୬ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟତା ହାସଲ କରିଥିଲେ। ବିଶ୍ୱର ଶୀର୍ଷ ଖେଳାଳିଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ଖେଳିବା ସମୟରେ ନିଜର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ଦୁର୍ବଳତା କ’ଣ ଅନୁଭବ କରିଥିଲେ?
ସଚିନ: ଯୋଗ୍ୟତା ଆଧାରରେ ବିଶ୍ୱ ବୋଚିଆ ଚାମ୍ପିୟନଶିପ୍ ପାଇଁ ଚୟନ ହେବା ମୋ କ୍ୟାରିୟରର ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପର୍ଯ୍ୟାୟ ଥିଲା। ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଭାବେ ଏହା ମୋ ପାଇଁ ଏକ ବିଶେଷ ସଫଳତା। ଭାରତୀୟ ବୋଚିଆ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏହା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, କାରଣ ଏଥିରୁ ପ୍ରମାଣିତ ହୁଏ ଯେ ଆମ ଖେଳାଳିମାନେ ନିଜ ପ୍ରଦର୍ଶନ ବଳରେ ବିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ପହଞ୍ଚିପାରୁଛନ୍ତି।
ବିଶ୍ୱର ଶୀର୍ଷ ଖେଳାଳିଙ୍କ ସହ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିବା ପାଇଁ ସଠିକତା, ରଣନୀତିମୂଳକ ଚିନ୍ତାଧାରା ଏବଂ ଚାପ ମଧ୍ୟରେ ଏକାଗ୍ରତା ବଜାୟ ରଖିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଜରୁରୀ। ମୁଁ ଖେଳକୁ ବୁଝିବା, ପରିସ୍ଥିତି ଅନୁଯାୟୀ ରଣନୀତି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମ୍ୟାଚ୍ରୁ ଶିଖିବାର କ୍ଷମତାକୁ ନିଜର ଶକ୍ତି ଭାବେ ଦେଖେ।
ବିଶ୍ୱସ୍ତରରେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିବା ଦ୍ୱାରା କେଉଁ କୌଶଳଗତ ଦିଗ ଏବଂ ମ୍ୟାଚ୍ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଆହୁରି ଉନ୍ନତି ଆଣିବା ଆବଶ୍ୟକ, ତାହା ମଧ୍ୟ ଜଣାପଡ଼େ। ଏପରି ଅନୁଭବ ମୋତେ ନିଜର ଦୁର୍ବଳତା ଉପରେ କାମ କରିବା ଏବଂ ଆଗାମୀ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ପାଇଁ ଅଧିକ ଭଲ ପ୍ରସ୍ତୁତି କରିବାରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେ।
ପ୍ରଶ୍ନ: କ୍ରମାଗତ ଭାବେ ବଡ଼ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଭାଗ ନେବା ସମୟରେ ଶାରୀରିକ ପ୍ରସ୍ତୁତି, ମାନସିକ ଏକାଗ୍ରତା ଓ ପ୍ରଦର୍ଶନରେ ନିରନ୍ତରତା ବଜାୟ ରଖିବା କେତେ ଆହ୍ୱାନପୂର୍ଣ୍ଣ?
ସଚିନ: କ୍ରମାଗତ ଭାବେ ବଡ଼ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଭାଗ ନେବା ପାଇଁ ଶାରୀରିକ ପ୍ରସ୍ତୁତି ସହ ମାନସିକ ଏକାଗ୍ରତା ଏବଂ ପ୍ରଦର୍ଶନରେ ନିରନ୍ତରତା ବଜାୟ ରଖିବା ମଧ୍ୟ ଜରୁରୀ। ବୋଚିଆରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧ୍ୟାନ କେନ୍ଦ୍ରିତ କରିବା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଶଟ୍ ପାଇଁ ସଠିକ୍ ରଣନୀତି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଏବଂ ଚାପ ମଧ୍ୟରେ ଶାନ୍ତ ରହିବା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଗୋଟିଏ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରୁ ଅନ୍ୟ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ମଧ୍ୟରେ ପୂର୍ବ ପ୍ରଦର୍ଶନର ବିଶ୍ଳେଷଣ କରିବା ଏବଂ ଯେଉଁ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସୁଧାରର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି, ସେଥିରେ କାମ କରିବା ଜରୁରୀ। ମୁଁ ନିଜ ପ୍ରସ୍ତୁତିରେ କୌଶଳ, ରଣନୀତି ଓ ଏକାଗ୍ରତା ଉପରେ ଧ୍ୟାନ ଦିଏ। ଏହା ସହିତ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ବିଶ୍ରାମ ଏବଂ ଅଭ୍ୟାସ ମଧ୍ୟରେ ସନ୍ତୁଳନ ରଖିବା ମଧ୍ୟ ଜରୁରୀ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ପରବର୍ତ୍ତୀ ପ୍ରତିଯୋଗିତା ପାଇଁ ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇପାରିବି।
ମୋର ବିଶ୍ୱାସ ଯେ ନିରନ୍ତରତା କେବଳ ଗୋଟିଏ ଭଲ ପ୍ରଦର୍ଶନରୁ ଆସେ ନାହିଁ, ବରଂ ନିୟମିତ ପ୍ରସ୍ତୁତି ଏବଂ ନିରନ୍ତର ଶିକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟାରୁ ଆସିଥାଏ।
ପ୍ରଶ୍ନ: ଆପଣଙ୍କ ଯାତ୍ରାରେ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗତାକୁ ନେଇ ସମାଜର ଚିନ୍ତାଧାରାକୁ କିପରି ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି? ସମାଜ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଖେଳାଳିଙ୍କୁ କେଉଁ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଦେଖୁ ବୋଲି ଆପଣ ଚାହାନ୍ତି?
ସଚିନ: ମୋ ମତରେ, ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗତାକୁ କୌଣସି ବ୍ୟକ୍ତିର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିଚୟ ଭାବେ ଦେଖିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ଜଣେ ଖେଳାଳିଙ୍କ ପରିଚୟ ତାଙ୍କର ପରିଶ୍ରମ, ଦକ୍ଷତା, ଅନୁଶାସନ ଏବଂ ପ୍ରଦର୍ଶନ ଆଧାରରେ ହେବା ଉଚିତ।
ସମାଜରେ ସଚେତନତା ବଢ଼ିବା ସହ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଖେଳାଳିଙ୍କୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ପାଇଁ ସମାନ ସୁଯୋଗ, ସୁଗମ ସୁବିଧା ଏବଂ ଆବଶ୍ୟକ ସହଯୋଗ ଦରକାର ବୋଲି ବୁଝିବା ମଧ୍ୟ ଜରୁରୀ। ମୁଁ ଚାହେଁ ଯେ ଲୋକମାନେ କେବଳ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗତା ଉପରେ ନୁହେଁ, ବରଂ ଖେଳାଳିଙ୍କ ପ୍ରତିଭା ଓ ସଫଳତା ଉପରେ ମଧ୍ୟ ଧ୍ୟାନ ଦିଅନ୍ତୁ। ବୋଚିଆ ମୋତେ ନିଜ କ୍ଷମତାର ବିକାଶ କରିବା ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ଭାରତର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିବାର ସୁଯୋଗ ଦେଇଛି। ମୋର ଆଶା, ମୋର ସଫଳତା ଅଧିକ ଲୋକଙ୍କୁ ଏହି ଖେଳ ବିଷୟରେ ଜାଣିବା ଏବଂ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଖେଳାଳିଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତିଭା ଆଧାରରେ ମୂଲ୍ୟାୟନ କରିବାକୁ ପ୍ରେରିତ କରିବ।
ପ୍ରଶ୍ନ: ଯଦି କୌଣସି ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଯୁବକ କିମ୍ବା ଯୁବତୀ ଖେଳରେ ନିଜର ଭବିଷ୍ୟତ ଗଢ଼ିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସମ୍ବଳର ଅଭାବ ଯୋଗୁଁ ସାହସ ଜୁଟାଇ ପାରୁନାହାନ୍ତି, ତେବେ ଆପଣ ସେମାନଙ୍କୁ କ’ଣ ବାର୍ତ୍ତା ଦେବେ?
ସଚିନ: ମୁଁ ଏପରି ଯୁବକଯୁବତୀଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଚାହେଁ ଯେ ସମ୍ବଳର ଅଭାବ ଏକ ବାସ୍ତବ ଆହ୍ୱାନ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଯୋଗୁଁ ସେମାନେ ନିଜ ଭିତରେ ଥିବା ସମ୍ଭାବନାକୁ ଚିହ୍ନିବା ଏବଂ ଉପଲବ୍ଧ ସୁଯୋଗ ଖୋଜିବାରୁ ପଛଘୁଞ୍ଚା ଦେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଖେଳ ସହ ଯୋଡ଼ି ହେବା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ, ଅଭ୍ୟାସ ଏବଂ ସହଯୋଗର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି। ତେଣୁ ସ୍ଥାନୀୟ କ୍ରୀଡ଼ା ସଂଗଠନ, ପ୍ରଶିକ୍ଷକ ଏବଂ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଖେଳାଳିଙ୍କ ପାଇଁ କାମ କରୁଥିବା ସଂସ୍ଥାଗୁଡ଼ିକ ସହ ଯୋଗାଯୋଗ କରିବା ଏକ ଭଲ ଆରମ୍ଭ ହୋଇପାରେ।
ମୋର ସ୍ୱପ୍ନ ହେଉଛି ଭାରତରେ ବୋଚିଆକୁ ବ୍ୟାପକ ପରିଚୟ ମିଳୁ ଏବଂ ଅଧିକ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଖେଳାଳି ଏହି ଖେଳରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାର ସୁଯୋଗ ପାଆନ୍ତୁ। ମୁଁ ଚାହେଁ ଯେ ଆମ ପାଖରେ ମଜବୁତ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ସୁବିଧା, ବିଶେଷଜ୍ଞ ପ୍ରଶିକ୍ଷକ, ଉନ୍ନତ ଉପକରଣ ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିବାର ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ସୁଯୋଗ ରହୁ। ଏହାଦ୍ୱାରା ଭାରତୀୟ ଖେଳାଳିମାନେ ନିୟମିତ ଭାବେ ବିଶ୍ୱସ୍ତରରେ ଦେଶର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିପାରିବେ।
ପ୍ରଶ୍ନ: ଭାରତରେ ବୋଚିଆର ଭବିଷ୍ୟତକୁ ନେଇ ଆପଣଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସ୍ୱପ୍ନ କ’ଣ? ଆଗାମୀ ବର୍ଷଗୁଡ଼ିକରେ ଏହି ଖେଳର ଚିତ୍ର କିପରି ହେଉ ବୋଲି ଆପଣ ଚାହାନ୍ତି?
ସଚିନ: ମୋର ସ୍ୱପ୍ନ ହେଉଛି ଭାରତରେ ବୋଚିଆକୁ ବ୍ୟାପକ ପରିଚୟ ମିଳୁ ଏବଂ ଅଧିକ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଖେଳାଳି ଏହି ଖେଳରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାର ସୁଯୋଗ ପାଆନ୍ତୁ। ଖେଳାଳିମାନଙ୍କୁ ଉନ୍ନତ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ସୁବିଧା, ବିଶେଷଜ୍ଞ ପ୍ରଶିକ୍ଷକ, ଉପଯୁକ୍ତ ଉପକରଣ ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଭାଗ ନେବାର ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ସୁଯୋଗ ମିଳିବା ଉଚିତ।
ଘରୋଇ ପ୍ରତିଯୋଗିତାଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ଭାରତୀୟ ବୋଚିଆର ବିକାଶରେ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିକା ନିଭାଏ। ଫେଡେରେସନ କପ୍ ଭଳି ଆୟୋଜନ ଖେଳାଳିଙ୍କୁ ପ୍ରତିଯୋଗିତାର ଅନୁଭବ ହାସଲ କରିବା, ନିଜ କୌଶଳକୁ ପରଖିବା ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଖେଳାଳିଙ୍କଠାରୁ ଶିଖିବାର ସୁଯୋଗ ଦେଇଥାଏ।
ତେବେ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ପହଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ନିୟମିତ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ, ବିଶେଷଜ୍ଞଙ୍କ ମାର୍ଗଦର୍ଶନ ଏବଂ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଖେଳାଳିଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ଖେଳିବାର ସୁଯୋଗ ମଧ୍ୟ ଜରୁରୀ। ଯଦି ସୁବ୍ୟବସ୍ଥିତ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ ଶିବିର ଆୟୋଜନ କରାଯାଏ ଏବଂ ପ୍ରଦର୍ଶନ ଆଧାରରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିବାର ସ୍ପଷ୍ଟ ପଥ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଏ, ତେବେ ଅଧିକ ଭାରତୀୟ ଖେଳାଳି ବିଶ୍ୱସ୍ତରରେ ପ୍ରତିଯୋଗିତା କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇପାରିବେ।
ପ୍ରଶ୍ନ: ଭାରତର ବୋଚିଆ ଖେଳର ଭବିଷ୍ୟତ ପାଇଁ ଆଇଚି-ନାଗୋୟା ପାରା ଏସୀୟ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରଦର୍ଶନ କେଉଁ ବାର୍ତ୍ତା ଦେବା ଉଚିତ?
ସଚିନ: କାହିରାରେ ଦୁଇଟି ପଦକ ଜିତିବା ଏବଂ ଯୋଗ୍ୟତା ଆଧାରରେ ବିଶ୍ୱ ଚାମ୍ପିୟନଶିପ୍ ପାଇଁ ଚୟନ ହେବା ପରେ ମୁଁ ପାରା ଏସୀୟ କ୍ରୀଡ଼ାରେ ମଧ୍ୟ ନିଜର ସର୍ବୋତ୍ତମ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛି। ମୁଁ ବିସି-୩ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଓ ଯୁଗଳ ଉଭୟ ବର୍ଗରେ ଭାରତର ପ୍ରତିନିଧିତ୍ୱ କରିବି। ମୋର ଲକ୍ଷ୍ୟ ହେଉଛି ପଦକ ଦୌଡ଼ରେ ଦେଶକୁ ଏକ ମଜବୁତ ସ୍ଥିତିରେ ରଖିବା। ଏଥିପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମ୍ୟାଚ୍ରେ ସଠିକତା, ରଣନୀତି ଓ ଏକାଗ୍ରତା ବଜାୟ ରଖିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ମୋ ପାଇଁ ଏହି ପ୍ରତିଯୋଗିତା କେବଳ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପ୍ରଦର୍ଶନର ସୁଯୋଗ ନୁହେଁ, ବରଂ ଭାରତୀୟ ବୋଚିଆକୁ ଅଧିକ ପରିଚୟ ଦେବାର ଏକ ଅବସର ମଧ୍ୟ। ମୁଁ ଚାହେଁ ଯେ ଆମର ସଫଳତା ଅଧିକ ଦିବ୍ୟାଙ୍ଗ ଯୁବକଯୁବତୀଙ୍କୁ କ୍ରୀଡ଼ା ସହ ଯୋଡ଼ି ହେବାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉ। ଏହା ସହିତ ଉପଯୁକ୍ତ ପ୍ରଶିକ୍ଷଣ, ସମ୍ବଳ ଏବଂ ସୁଯୋଗ ମିଳିଲେ ଭାରତୀୟ ଖେଳାଳିମାନେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ନିଜର ସ୍ଥାନ ସୃଷ୍ଟି କରିପାରିବେ ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ ହେଉ।
ହିନ୍ଦୁସ୍ଥାନ ସମାଚାର / ସ୍ୱାଗତିକା
