ଭୋପାଲ, 20 ଫେବ୍ରୁଆରି (ହି.ସ.)- ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ

ସ୍ୱୟଂ ସେବକ ସଂଘର ଅଖିଲ ଭାରତୀୟ କାର୍ଯ୍ୟକାରିଣୀ ସଦସ୍ୟ ସୁରେଶ ଜୋଶୀ ଓରଫ ଭୈୟାଜୀ ଜୋଶୀ କହିଛନ୍ତି

ଯେ ଜରୁରୀକାଳୀନ ଘଟଣା ଆମକୁ ଶିଖାଏ ଯେ କେହି ଯଦି ଏକଛତ୍ରବାଦ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବ, ତେବେ ଏହି ସମାଜ ଓ ଏହି ଦେଶ ସେଥିପାଇଁ ସହିବ

ନାହିଁ। ସମାଜର ରକ୍ତରେ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଓ ଜନତନ୍ତ୍ର ରହିଛି; ଏହାକୁ ଦମନ

କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମାଟିରେ ମିଶିଯିବ।

ଭୈୟ୍ୟାଜୀ ଜୋଶୀ ଗୁରୁବାର ଜରୁରୀକାଳର

୫୦ ବର୍ଷ ପୂର୍ତ୍ତି ଅବସରରେ “ଆପାତକାଳ

ଏବଂ ଯୁବ” ବିଷୟରେ ଆୟୋଜିତ ଜାତୀୟ ଚର୍ଚ୍ଚାକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରିଛନ୍ତି।

ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମଟି ହିନ୍ଦୁସ୍ଥାନ ସମାଚାରବହୁଭାଷୀ ସମ୍ବାଦ ସମିତି ଏବଂ ସ୍ୟାମ ଗ୍ଲୋବାଲ ୟୁନିର୍ଭସିଟିର

ମିଳିତ ଉଦ୍ୟମରେ ଆୟୋଜିତ ହୋଇଥିଲା।

ଭୈୟ୍ୟାଜୀ ଜୋଶୀ

କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଆୟୋଜନ ପାଇଁ ହିନ୍ଦୁସ୍ଥାନ ସମାଚାରର କୃତଜ୍ଞାତା ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ସେ କହିଥିଲେ

ଯେ, ଏଠାରେ ସମ୍ଭବତଃ ଅତ୍ୟନ୍ତ କମ୍ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି ଯେଉଁମାନେ

ସେହି ଜରୁରୀକାଳକୁ ନିଜେ ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଅନେକ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି

ଯେଉଁମାନେ ସେହି ଘଟଣା ବିଷୟରେ କେବଳ ଶୁଣିଛନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଅନୁଭବ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେଇ ସ୍ମୃତିରୁ ଅନେକ କଥାକୁ ଲିଭାଇଦେବା ଅସମ୍ଭବ।

ସେ କହିଥିଲେ ଯେ, ସ୍ୱାଧୀନତା ପରେ ଦେଶ ନିଜ ସଂବିଧାନ ଅନୁସାରେ

ଚାଲିବ—ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ଅଧ୍ୟୟନଶୀଳ ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କର

ସମିତି ଦ୍ୱାରା ସଂବିଧାନ ରଚନା କରାଯାଇଥିଲା। ସଂବିଧାନର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ଭବିଷ୍ୟତରେ ଦେଶ

କିପରି ଚାଲିବ, କାହାର କେଉଁ ଅଧିକାର ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ରହିବ, ଦେଶର ସୁରକ୍ଷା ସନ୍ଦର୍ଭରେ ସମୟୋପଯୋଗୀ କାର୍ଯ୍ୟ କିପରି ହେବ—ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଦିଗ୍ଦର୍ଶନ ଦେବା। ଦେଶକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଓ ସୁସଂଗଠିତ ଭାବରେ ପରିଚାଳିତ

କରିବା ପାଇଁ ସଂବିଧାନ ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା।

ଦେଶର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ କିଛି

ଆଇନ ମଧ୍ୟ ତିଆରି କରାଯାଇଥିଲା। 1962, 1965

ଓ 1972-73 ମସିହାରେ ଦେଶ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ ହୋଇଥିଲା, ସେତେବେଳେ ଏପରି ଆଇନର

ଆବଶ୍ୟକତା ପଡ଼ିନଥିଲା। କିନ୍ତୁ 1975 ମସିହାରେ ଶାସନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ଅଧିକାରର କିପରି

ଦୁରୁପଯୋଗ ହୋଇଥିଲା, ଆମେ ଦେଖୁଛୁ। ସେ ସମୟରେ ଦେଶରେ କୌଣସି ସଂକଟ

ନଥିଲା, ବିଦେଶୀ ଶକ୍ତିମାନେ ମଧ୍ୟ ସକ୍ରିୟ ନଥିଲେ। ଦେଶର ସ୍ୱାଭିମାନ,

ସମ୍ମାନ ଓ ସୁରକ୍ଷାକୁ କୌଣସି ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ ନଥିଲା, ଯାହା

ଆଧାର କରି ସମାଜକୁ ସୁରକ୍ଷାର ନାମରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଉ। ତେବେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠେ—ଏହାର ଆବଶ୍ୟକତା କାହିଁକି ପଡ଼ିଲା?

ଭୈୟ୍ୟାଜୀ ଜୋଶୀ କହିଥିଲେ

ଯେ ଦେଶର ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟପୂର୍ଣ୍ଣ କଳା ଇତିହାସ ୨୬ ଜୁନ ୧୯୭୫ରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ମାର୍ଚ୍ଚ ୧୯୭୭ରେ ସେହି

ଅଧ୍ୟାୟର ସମାପ୍ତି ହେଲା। ସେ ସମୟରେ କ’ଣ ଘଟିଥିଲା? କ୍ଷମତାରେ ବସିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ନିରଂକୁଶ ଶାସନ ଚାଳାଇବାକୁ

ଚାହୁଁଥିଲେ। “ଆମେ

କିଛି କରିବୁ କିନ୍ତୁତାହାର ବିରୋଧରେ କେହି ସ୍ୱର ଉଠାଇପାରିବେ ନାହିଁ, ଆମକୁ କେହି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ”—ଏହି ପ୍ରକାରର ବ୍ୟକ୍ତିକେନ୍ଦ୍ରିତ ଚିନ୍ତାଧାରା ନେଇ ଏହି ଆଇନର

ସହାୟତାରେ ୨୫ ଜୁନ ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ଜରୁରୀକାଳ ଘୋଷଣା କରାଯାଇଥିଲା। ସମସ୍ତେ ହତବାକ୍

ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ପରବର୍ତ୍ତୀ ଦିନର ସମ୍ବାଦପତ୍ର ଖାଲି ଥିଲା, କେହି କିଛି ଲେଖିପାରିନଥିଲେ। ଲୋକେ ସମ୍ବାଦପତ୍ର ଦେଖି

ବୁଝିପାରୁନଥିଲେ ଯେ କ’ଣ ଘଟିଛି।

ସେ କହିଥିଲେ ଯେ, ଗଣତନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଅଧିକାରକୁ ହନନ କରି, କେବଳ ଏକ ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ପାଇଁ ଏହି ସବୁ ଆଇନ ଲାଗୁ

କରାଯାଇଥିଲା। ସେତେବେଳର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ନିର୍ବାଚନକୁ ଆହ୍ଲାବାଦ ହାଇକୋର୍ଟରେ ଆଭିଯୋଗ

କରାଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କ ବିରୋଧରେ ନିର୍ବାଚନ ଲଢ଼ିଥିବା ରାଜନାରାୟଣଏହି ରାୟକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିଥିଲେ। ନ୍ୟାୟାଳୟରେ ମାମଲା ଚାଲିଥିଲା

ଏବଂ ରାୟ ଆସିଲା ଯେ ନିର୍ବାଚନ ଅନୁଚିତ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଇନ୍ଦିରା ଗାନ୍ଧିପଦ ଛାଡ଼ିବାର ପଥ ବାଛିଲେ ନାହିଁ; ସମଗ୍ର ଦେଶକୁ ଜେଲ୍ ରୂପେ ପରିଣତ କରିବାର ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ନେଲେ। ନିଜ

ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପ୍ରତିଷ୍ଠାକୁ ବାଜିରେ ରଖି ଏହି ଦେଶର ଲୋକତନ୍ତ୍ରକୁ ସମାପ୍ତ କରିବାର ଏକ ବିଷାଦଜନକ

ପଦକ୍ଷେପ ଗ୍ରହଣ କରାଗଲା।

ଯେଉଁ ଆଇନ ଆଣାଯାଇଥିଲା, ତାହାକୁ “ମିସା” ନାମରେ ପରିଚିତ ଥିଲା।

ଭୈୟ୍ୟାଜୀ ଜୋଶୀ କହିଥିଲେ

ଯେ ସେ ସମୟରେ କୌଣସି ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ସୁରକ୍ଷା ସମସ୍ୟା ନଥିଲା। କୌଣସି ବଡ଼ ବିଦ୍ରୋହ ମଧ୍ୟ

ହୋଇନଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଏହି ଗୋଟିଏ କାନୁନକୁ ଆଧାର କରି “ଦେଶରେ ଅଶାନ୍ତି ଅଛି, ଦେଶରେ ଅସନ୍ତୋଷ ଅଛି, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଦୁର୍ଘଟଣା ଘଟିପାରେ” ବୋଲି ପ୍ରଚାର କରାଯାଇ ନିଜ ବିରୋଧୀମାନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରରେ

ପ୍ରତିବନ୍ଧିତ କରାଗଲା ଏବଂ ଜେଲକୁ ପଠାଯାଇଥିଲା।

କେହି କହିପାରିବେ କି ଯେ ଅଟଳ

ବିହାରୀ ବାଜପେୟୀଦେଶଦ୍ରୋହୀ ଥିଲେ? କେହି କଳ୍ପନା କରିପାରିବେ କି ଯେ ଲାଲକୃଷ୍ଣ ଆଡଭାନୀଦେଶବିରୋଧୀ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରନ୍ତି? କେହି ଭାବିପାରିବେ କି ଯେ ଜର୍ଜ ଫର୍ଣ୍ଣାଣ୍ଡିଜବିଦେଶୀ ସହାୟତା ନେଇ ଦେଶର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ସୁରକ୍ଷାକୁ କ୍ଷତି

ପହଞ୍ଚାଇପାରନ୍ତି?

ଏହି ଆଇନର ଭୟାବହ

ବ୍ୟବସ୍ଥା ଥିଲା ଯେ ଏହା ବିରୋଧରେ ନ୍ୟାୟାଳୟକୁ ଯିବାକୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ଭବ ନଥିଲା। ଏହା ବିରୋଧରେ

କିଛି ଲେଖିପାରିବେ ନାହିଁ, ଜନସଭା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, କୌଣସି ଆନ୍ଦୋଳନ ଗଢ଼ିପାରିବେ ନାହିଁ। ଯିଏ କରିବେ, ସେକୁ ଦେଶଦ୍ରୋହୀ କିମ୍ବା ସମାଜଦ୍ରୋହୀ ବୋଲି ଘୋଷଣା କରାଯିବ ଏବଂ ତାକୁ

ଜେଲକୁ ପଠାଯିବ।

ସେ ପଚାରିଥିଲେ—ଶାସକ ପକ୍ଷକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିବା କି ଅପରାଧ? କ୍ଷମତା ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଇବା କି ଦେଶଦ୍ରୋହ? ଏହା ତ ଦେଶର ଆତ୍ମାର ସ୍ୱର ଥିଲା, ଯାହା ଗୁଞ୍ଜରିତଉଠିଲା। ସେହି ସ୍ୱରର ପରିଣାମରୂପେ କ୍ଷମତାରେ

ବସିଥିବା ଏକାଧିକାରୀ ନିରଂକୁଶ ଶକ୍ତି ଭାବିଲା ଯେ “ଆମେ କିଛି ନ କରିଲେ ଆମେ ରହିବୁ ନାହିଁ।” ତା’ପରେ ପରବର୍ତ୍ତୀ ମାସଗୁଡ଼ିକରେ ଯେପରି ଦମନଚକ୍ର ଚାଲିଥିଲା, ସେଥିରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ପରିଚିତ।

କ୍ଷମତା ସମ୍ମୁଖରେ ଯେଉଁ

ସମସ୍ତ ସଂସ୍ଥାମାନେ ସ୍ୱର ଉଠାଇପାରୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରତିବନ୍ଧିତ କରାଗଲା। ସେଥିରେ ରାଷ୍ଟ୍ରୀୟ ସ୍ୱୟଂ ସେବକ

ସଂଘ,

ବିଶ୍ୱ ହିନ୍ଦୁ ପରିଷଦଏବଂ ଅଖିଳ ଭାରତୀୟ ବିଦ୍ୟାର୍ଥୀ ପରିଷଦମଧ୍ୟ ସମ୍ମିଳିତ ଥିଲେ। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର 20-ସୂତ୍ରୀୟ

କାର୍ଯ୍ୟକ୍ରମ ଆଣାଗଲା, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଶାସକମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାମତେ କାମ କରିପାରିବେ।

ଏକଛତ୍ରବାଦ ନିଜ ଅହଂକାରରେ

ରହେ;

ସେ ଭାବେ ଯେ ଏପରି ପରିସ୍ଥିତିରେ କେହି କିଛି କରିପାରିବେ ନାହିଁ।

କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ନ ଭାରତର ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ନ ଭାରତର ମନକୁ, ନ ଭାରତର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ସଂରଚନାକୁ ବୁଝନ୍ତି।

ଭୈୟ୍ୟାଜୀ ଜୋଶୀ କହିଥିଲେ

ଯେ ଏହି ମଧ୍ୟରେ କେହି ପରାମର୍ଶ ଦେଲେ—ଏବେ ନିର୍ବାଚନ ଘୋଷଣା କରନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଆଉ କିଏ ରହିବ? ତା’ପରେ ନିର୍ବାଚନ ଘୋଷଣା କରାଗଲା। ନିର୍ବାଚନ ପାଇଁ 20-25 ଦିନ ମାତ୍ର ବାକି ଥିଲା। ସେମାନେ

ଭାବିଥିଲେ ଯେ ବିଭିନ୍ନ ଦଳର ନେତାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଜେଲରେ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ସ୍ୱର ଥମିଯାଇଛି—ସେମାନେ କ’ଣ କରିପାରିବେ? ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରି ବଡ଼ ବଡ଼ ରାଜନେତାମାନଙ୍କୁ ବାହାର କରାଗଲା।

ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା ହେଉଛି

ସମାଜ ଶୋଇନଥିଲା, ସେ

ଜାଗୃତ ଥିଲା। ତେଣୁ ଅବସର ମିଳିବାମାତ୍ରେ ସମାଜର ଶକ୍ତି ଖୋଲାମେଲା ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ ପାଇଲା।

1977 ମସିହାର ନିର୍ବାଚନ ଏହି ନେତାମାନଙ୍କର ନିର୍ବାଚନ ନଥିଲା, ଏହା ତ ଜନତାଙ୍କର ନିର୍ବାଚନ ଥିଲା। ସେହି ଭୟର ପରିବେଶରେ ମଧ୍ୟ

ନେତାମାନେ କୌଣସି ଭୟ ବିନା ସାହସ ସହିତ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯାଇଥିଲେ। ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ

ନିର୍ବାଚନ ହେଲା ଏବଂ ଜନତା ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଖାଇଦେଲେ ଯେ ତାଙ୍କର ସ୍ଥାନ କେଉଁଠି।

ଏହି ଦେଶର ଯୁବବର୍ଗ ନିଜର

ସୁବୁଦ୍ଧି ସହ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ ଏବଂ କଳା ଆଇନରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ମୂଳ ପରମ୍ପରା ସହ

ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଏହି ଘଟଣା ଦୁଇଟି କଥା

ଶିଖାଏ। ପ୍ରଥମ କଥା—କେହି ଯଦି ଏକଛତ୍ରବାଦ ହେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ, ଭାରତ ଏବଂ ଏଠାର ସମାଜ ଏହାକୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ସହିବ ନାହିଁ। ଦ୍ୱିତୀୟ

କଥା—ସମାଜର ରକ୍ତରେ ଲୋକତନ୍ତ୍ର ଓ ଜନତନ୍ତ୍ର ରହିଛି। ଏହା ଭାରତର ହଜାର ହଜାର

ବର୍ଷର ପରମ୍ପରା। ଏଠାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ନିଜ ମତ ରଖିବାର ଅଧିକାର ଅଛି। ଏହି ଅଧିକାରକୁ ଯେ

କେହି ସମାପ୍ତ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ, ସେ ମାଟିରେ ମିଶିଯିବେ—ଏହି ହେଉଛି ତାଙ୍କର ନିୟତି।

....

---------------

ହିନ୍ଦୁସ୍ଥାନ ସମାଚାର / ସ୍ୱାଗତିକା