
ନୂଆଦିଲ୍ଲୀ, ୨୨ ନଭେମ୍ବର (ହି.ସ.): ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଭାରତର ସାଂସ୍କୃତିକ ଐତିହ୍ୟ, ଜନଜାତି ପରିଚୟ ଏବଂ ସାମାଜିକ ବାସ୍ତବତାକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରୁଥିବା ଦୁଇଟି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ୫୭ତମ ଭାରତ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ମହୋତ୍ସବ (ଇଫ୍ଫି)ରେ ପ୍ରଦର୍ଶିତ ହୋଇଛି। ଆସାମର କାର୍ବି ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ପାରମ୍ପରିକ ହସ୍ତତନ୍ତ ବୁଣାକାର ପରମ୍ପରା ଉପରେ ଆଧାରିତ ବୃତ୍ତଚିତ୍ର 'ରେଡ୍ କାର୍ପେଟ୍' ଏବଂ ଅରୁଣାଚଳ ପ୍ରଦେଶର ଜଣେ ଶୋକସନ୍ତପ୍ତ ପିତାଙ୍କ ମାନସିକ ଯାତ୍ରାକୁ ନେଇ ନିର୍ମିତ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର 'ଉରୁମ୍' ମାଧ୍ୟମରେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳର ଦୁଇଟି ଭିନ୍ନ କାହାଣୀ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଛି।
ସୂଚନା ଓ ପ୍ରସାରଣ ମନ୍ତ୍ରଣାଳୟ ଅନୁଯାୟୀ, ରବିବାର ଗୋଆରେ ଆୟୋଜିତ ଏକ ସାମ୍ବାଦିକ ସମ୍ମିଳନୀରେ ଉଭୟ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର ନିର୍ଦ୍ଦେଶିକା ଆଇମି ବରୁଆ ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଡୁୟୁ ତାବ୍ୟୋ ନିଜ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଓ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିର୍ମାଣର ଅଭିଜ୍ଞତା ବାଣ୍ଟିଥିଲେ। 'ରେଡ୍ କାର୍ପେଟ୍'କୁ ଭାରତୀୟ ପାନୋରମାର ଅଣ-ଫିଚର ଫିଲ୍ମ ବର୍ଗରେ ଏବଂ 'ଉରୁମ୍'କୁ ଫିଚର ଫିଲ୍ମ ବର୍ଗରେ ସ୍ଥାନ ମିଳିଛି।
ନିର୍ଦ୍ଦେଶିକା ଆଇମି ବରୁଆଙ୍କ ଆସାମୀୟ ବୃତ୍ତଚିତ୍ର 'ରେଡ୍ କାର୍ପେଟ୍'ରେ କାର୍ବି ଆଙ୍ଗଲଙ୍ଗ ଅଞ୍ଚଳର କାର୍ବି ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଶତାବ୍ଦୀ ପୁରୁଣା ହସ୍ତତନ୍ତ ବୁଣାକାର ପରମ୍ପରାକୁ ଦର୍ଶାଯାଇଛି। ଆଧୁନିକୀକରଣ ଏବଂ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ଜୀବନଶୈଳୀ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ପାରମ୍ପରିକ କଳାକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବା ପାଇଁ ହେଉଥିବା ପ୍ରୟାସକୁ ଏଥିରେ ଚିତ୍ରଣ କରାଯାଇଛି। ଡୋଙ୍କାମୋକାମ ଗାଁର ଜଣେ ପାରମ୍ପରିକ ବୁଣାକାରଙ୍କ ଯାତ୍ରା ମାଧ୍ୟମରେ ହାତବୁଣା ବସ୍ତ୍ର କିପରି କାନ୍ସ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ମହୋତ୍ସବର ରେଡ୍ କାର୍ପେଟ୍ରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା ଏବଂ ସାଂସ୍କୃତିକ ପରିଚୟ, ଗର୍ବ ଓ ଆଶାର ପ୍ରତୀକ ପାଲଟିଥିଲା, ତାହା ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି।
ବରୁଆ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ଆସାମର ଏକ ଛୋଟ ଗାଁରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ପାରମ୍ପରିକ ବସ୍ତ୍ର କାନ୍ସର ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ରେଡ୍ କାର୍ପେଟ୍ରେ ପହଞ୍ଚିବାର ଯାତ୍ରା ସ୍ଥାନୀୟ ବୁଣାକାରଙ୍କ କଳା ଓ ଅଞ୍ଚଳର ସାଂସ୍କୃତିକ ପରିଚୟକୁ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ସ୍ୱୀକୃତି ଦେଇଛି। ଯୁବପିଢ଼ି ନିଜ ଭାଷା, ସଂସ୍କୃତି ଓ ପରମ୍ପରାକୁ ନେଇ ଗର୍ବ ଅନୁଭବ କରିବା ସହ ଏହି ଐତିହ୍ୟକୁ ଆଗକୁ ବଢ଼ାଇବାକୁ ସେ ଆହ୍ୱାନ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ, ନିର୍ଦ୍ଦେଶକ ଡୁୟୁ ତାବ୍ୟୋଙ୍କ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର 'ଉରୁମ୍'ରେ ଅରୁଣାଚଳ ପ୍ରଦେଶର ଏକ ଦୁର୍ଗମ ପାହାଡ଼ିଆ ଜନଜାତି ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଜଣେ ପିତାଙ୍କ କାହାଣୀ ଚିତ୍ରଣ କରାଯାଇଛି। ନିଜ ଛୋଟ ଝିଅର ଦୁଃଖଦ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସେ ଗଭୀର ମାନସିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇ ଗତି କରୁଛନ୍ତି। ଝିଅର ମୃତ୍ୟୁକୁ ନେଇ ତାଙ୍କ ମନରେ ଉଠୁଥିବା ପ୍ରଶ୍ନ, ସ୍ମୃତି, ଅପରାଧବୋଧ ଏବଂ ମାନସିକ ସଂଘର୍ଷକୁ ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରରେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି। ଝିଅର ମୃତ୍ୟୁ ସହ ଜଡ଼ିତ ସତ୍ୟ ଏବଂ ନିଜ ମନରେ ଉଠୁଥିବା ପ୍ରଶ୍ନ ମଧ୍ୟରେ ସେ ମାନସିକ ଶାନ୍ତି ଖୋଜୁଛନ୍ତି।
ତାବ୍ୟୋ କହିଛନ୍ତି ଯେ, ପିଲାଦିନେ ଅରୁଣାଚଳ ପ୍ରଦେଶର ଜିରୋଠାରେ ସେ ଏଭଳି ଏକ ଘଟଣା ଦେଖିଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଜଣେ ପିତା ନିଜ ଝିଅର ମୃତ୍ୟୁଜନିତ ଦୁଃଖ ସହ ସଂଘର୍ଷ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ତାଙ୍କ ମନରେ ରହିଥିଲା ଏବଂ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରର କାହାଣୀ ପାଇଁ ଆଧାର ପାଲଟିଥିଲା। ଏହି ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ମାଧ୍ୟମରେ କୌଣସି ନୈତିକ ବାର୍ତ୍ତା ଦେବା ତାଙ୍କର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନଥିଲା। ବରଂ ଦୁଃଖର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉଥିବା ଜଣେ ପିତାଙ୍କ ମାନସିକ ଓ ଭାବନାତ୍ମକ ସ୍ଥିତିକୁ ବୁଝିବା ତାଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ ଥିଲା ବୋଲି ସେ କହିଛନ୍ତି।
ଚଳଚ୍ଚିତ୍ରଟିକୁ ନିଶି ଭାଷାରେ ନିର୍ମାଣ କରିବା ନିଜ ଭାଷା ଓ ସାଂସ୍କୃତିକ ପରିଚୟକୁ ସଂରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଦିଗରେ ଏକ ସଚେତନ ପ୍ରୟାସ ବୋଲି ତାବ୍ୟୋ କହିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ମତରେ, ନୂତନ ପିଢ଼ି ଧୀରେ ଧୀରେ ନିଜ ମାତୃଭାଷା ଓ ପାରମ୍ପରିକ ପରିଚୟଠାରୁ ଦୂରେଇ ଯାଉଛନ୍ତି। ସିନେମା ମାଧ୍ୟମରେ ଜନଜାତି ସମ୍ପ୍ରଦାୟର କାହାଣୀ, ଭାଷା ଓ ଜୀବନଶୈଳୀକୁ ଲିପିବଦ୍ଧ କରାଯାଇପାରିବ। ଏହାଦ୍ୱାରା ଯୁବପିଢ଼ି ନିଜର ମୂଳ ପରିଚୟ ଓ ସଂସ୍କୃତି ସହ ଯୋଡ଼ି ହୋଇ ରହିପାରିବେ।
ହିନ୍ଦୁସ୍ଥାନ ସମାଚାର / ସ୍ୱାଗତିକା